I sense that you will have a fantastic day

Yesterday I thought it would be a typical day... I spend most of my mornings at the Fisher Library writing my assignemnts or the Thesis. Only God knows when I ll be done with that.

Anyway, I grabbed my favourite skinny late with one equal from the usual coffeshop on Abercrombie Street and out of the blue the barista, goes like "Mate, I sense that you will have a fantastic day", "I can sense things". I responded to him saying "I shall know at the end of the day".

I gotta admit that my day till yesterday was soooo average. My throat was going from bad to worse, I was still writing the assignment and I didnt believe that anything could go really well..

I kissed Shannon goodbye after dinner and I headed to Museum Station.

Sydney can be a funny place sometimes. I have only been here for 6 months and there are already people I say hello to or I met without their clothes on...

Adam was somehow different. I met him in mid October at Museum Station. We both sensed that we had lots in common... He followed me. He sat opposite to me. He pretended he wasn't looking at me. I did the same. Before I got off the train though, for a reason I dont know I tore a piece of paper and I gave him my phone number. We ended up together for a month or so.

Every time I catch a train from Museum Station I have a feeling that one day, he ll bump into me. Well, that day was yesterday. Same place. I felt the desire to walk down the platform. That haircut indeed reminded me something. I knew it was him. I went closer. I didnt think twice. Went staight to him.

-Hey John

-Hey Adam...

We started chatting. He told me he got all my sms, emails, voice msgs, pictures. He still has my number. What for? For the same reason I do to, I told myself. He flirted me again. He told me how beautiful I look. He said I am more handsome than ever before.

I felt so calm. I even dare ask why didnt he got back to my final email. He wanted his time. Fair enough, I thought.

We laughed like old pals. Like nothing happened. We even named after the stations. Kingswhore! Holshorny! East Balls! Wolli Dick. I tried to be amicable and regain his trust. Partly, I did. He admitted that I cross his mind often. He even started the sex implications and some sort of wird gestures! About little Johnny. He even stroked my knee. He always admired my legs...

I could feel he was after one thing. Sex. I do deserve better. Thats for sure.

We kissed goodnight. Will I see him again? Will he have the guts to text me again? I dont know. And I dont really care. I guess it was his loss and not mine.

The prominition was right. The fantastic day at the ending of it.

How did the barista know?

Thats a good question!!!

To the point

Sometimes things in life dont turn out the way we want them to turn. Insecurites knock our door and invade to our lives without even saying "hello, we are here". Just like that, out of nowhere, out of the blue
I have copied and pasted the email I sent to my cousin earlier today portraying the way I fell about my situation and how I see things from my perspective.

Dear Maria,

I have decided to email you first as I reckon your advice and support can be valuable.
I am in the middle of a very private and emotional crisis. I didnt want to say anything yesterday not to upset my relos.
To the point. I am not happy at all with my life and the way its been evolving.
Quite recently I realised that I have been discriminated because of the fact that I am not a resident. There are quite a few jobs out there that really interest me but I cant apply. As you already now, I came to Australia to advance my career in paths I wouldnt be able to do that before in Greece. I have realised that the only jobs that I can do now are salesman, waiter or anything that will not take me any further. In the beginning it didnt really bother me but as time goes by, I get more and more frustrated. I was hoping it would be easier to get a job in the field I am studying. Unfortunately it isn't. I realised that at the age of 24 when i actually graduate i will be totally inexperienced. Still at that time I wont even be able to apply for any graduate programs as applying for any of those positions requires residency and by early 2009 i am not sure i ll have that. So it means another year to wait. Another thing is that the money i am gonna pay should lead me somewhere. Having a double masters is great but having some experience is more preferable and you do know that.
I am wondering myself if its really worth it. Go all that deprivation, doing similar jobs to a waiter paid nothing with the hope that one day it will get better. I doubt it. With less money I can go to LSE or Cambridge. Full working rights there, no immigration officers to chase me.

The difference is that I dont wanna leave Australia. But I do deserve something better than that. I am young, smart with desire to live to the full, make money and keep my life going. Make the most out of it. I feel my life is running away and I cant hold it anymore. It might be just an anxiety attack. It might not. I am finishing my summer course and if I dont get anything satisfactory by the end of March, I shall withdraw from uni, save $50,000 i d spend on fees and fly back to Europe. Theres no guarantee either way but believe me, the choice of applying for the job u want makes a huge difference. Even if the difference is only psychological.
I have lost my self respect and my self esteem. What I get in Sydney is looots of sex. I can get that in Europe. Sounds silly but all I want is to get my life back. So simple.

Thats what I had to say.

Hope to listen to your comments soon

John

At the end of the day, is it worh it?

Kardia mou, are you alright?

Χτύπησες καρδιά μου; Μια πολύ λογική ερώτηση σε κάποιον που του ήρθε η πέτρα στο κεφάλι. Αλλά αν την πέτρα την πέταξες εσύ μάλλον είναι σαρκαστική-ειρωνική ερώτηση κυνηγού στο θύραμα του.
Περπάτησα σήμερα στο Πανεπιστήμιο. Εκεί που τα επόμενα 2 χρόνια θα ζήσω μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Η νέα πόρτα. Η ζωή μου πίσω. Η χαρά μου. Τα δάκρυα μου. Γιατί αν δεν έχει κλάμα, δεν λέει.
Αχ...
Παραδόξως πήρα το work permit σήμερα σε χρόνο 0. On the spot... Αυτό κι αν είναι τύχη... Για να δούμε... Πόσο θα κρατήσει...
Η ρήση της ημέρας... 2 πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ...
Αντε γεια λέμε...

Waving goodbye to 2006

Sydney, 2nd of January 2006

Δάκρυα στα μάτια. Χαμόγελο στα χείλη. Ελπίδα της επιστροφής.

Γενάρης 2006

Σχέδια, εξετάσεις, διάβασμα. Όνειρα. Πολλά όνειρα....

Φεβρουάριος 2006

Ανεμελιά, εξετάσεις, όνειρα... Λιγότερα όμως

Μάρτιος 2006

Οδυρμός. Θρήνος. Ένας ακόμα από εμάς στην οικογένεια έφυγε από καρκίνο. Ο θείος μου. Άρχιζω να καταρρέω. Σταδιακά αλλά με σταθερά βήματα. Στοματίτιδα, κλεισούρα στον εαυτό μου. Εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις που με ρίχνουνε ακόμα πιο κάτω.

Απρίλιος-Ιούνιος 2006

Χαμένος στους ζωντανούς μου εφιάλτες. Στις ανασφάλειες μου. Έχασα τον παππού μου. Όχι βιολογικός αλλά συναισθηματικός. Πόνεσα πιο πολύ από ποτέ. Και αυτός...καρκίνο. Ένιωσα μόνος. Καταλήψεις. Εξεταστική στον αέρα. Φωνάζω. Με ακούει κανείς. Ένα όνειρο. Αλλά τώρα μοιάζει με εφιάλτης. Αυτό με κράτησε.

Ιούλιος 2006

Ο μήνας πριν φύγω. Πριν ακολουθήσω το όνειρο. Εξεταστική του ποδαριού. Μια θλίψη. Ο αποχαιρετισμός. Όχι δεν είναι αποχωρισμός. Το τέλος να πλησιάζει. Η ανακούφιση. Ναι ένιωσα και από αυτή. Τα δάκρυα. Αυτά που δεν έδειξα ποτέ και σε κανένα. Τα ψυχοσωματικά μου. Η παράνοια μου χτυπάει κόκκινο.

2nd of August 2006-Athens International Airport...

Με μια βαλίτσα στο χέρι. Και τις αναμνήσεις μου. Τα τσακισμένα μου συναισθήματα.

Αύγουστος 2006-Δεκέμβριος 2006

Νέα ζωή. Γεμάτη ανασφάλειες. Πιό ήρεμη. Πιο relaxed. Η παρανομία. Το Immigration που δεν με έπιασε ποτέ. Το cafe. O κόσμος. Τα τσακισμένα μου νεύρα. Η θεία. Το curfew. O ανεκπλήρωτος μου έρωτας. Ο Chris που δεν ήρθε ποτέ. Τα ήσυχα, μοναχικά μου βράδια. Η Νέα Ζηλανδία. Οι σκέψεις μου. Τα κρεβάτια. Οι εραστές. Ο ένας μετά τον άλλο. Κανείς ο μοναδικός. Τhe one. Περιφέρομαι ανήσυχα στο Sydney. Οι νέοι φίλοι. Τα πισωγυρίσματα ορισμένων που δεν ευώδωσαν. Άνθρωποι δικών μας ανθρώπων που πέταξαν μακριά μας. Καλό τους ταξίδι.

Όπως και να ήταν αυτή η χρονιά, δεν ξεχνώ το θησαυρό που έχει μείνει πίσω...

Happy New Year...

2007

Mysterious Times

Nightmares, Lying here in the dark

Καμιά φορά κάνουμε πράγματα για να πληγώσουμε τους άλλους, τελικά πληγωνόμαστε εμείς. Αντιδρούμε και δε σκεφτόμαστε την αντίδραση μας. Τον είδα να δίνεται αλλού. Δεν τσάκισα αλλά ξενέρωσα. Ήθελα να κοιτάζει και να φιλάει εμένα. Αλλά κάποια πράγματα απλά δεν γίνονται on demand. Ακριβώς σαν τη διαφήμιση της Jetstar για ταξίδια στην Ιαπωνία. Video on demand. Mp3 on demand.
Πλήγωσα τον R, καθώς κοιμήθηκα με τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, το Ν. Ίσως και να του άξιζε τελικά. Ίσως και όχι. Και όλος αυτός ο πανικός, γιατί, ούτε και εγώ καταλαβαίνω. Στα σκοτεινά και μοναχικά μονοπάτια του μυαλού. Κάθε νύχτα αναρωτιέσαι τι θα σου φέρει. Ποιόν θα φέρει στο κατώφλι σου, και ποιόν θα πάρει.
Όπως και να έχει σήμερα είναι μια νέα μέρα. Και σε λίγο έρχεται η Πρωτοχρονιά. Τα νέα ξεκινήματα. Η χρονιά που θα πάρω το αίμα μου πίσω.

And I do mean it.

Honestly

Insecurities strike again

You drive me crazy,

Ακούω από το πρωί το Sadness των Enigma. Προετοιμάζομαι μήπως και τυχόν μου πεις το τέλος. Ακούγεται χαζό αλλά φοβάμαι ενώ χτες ήταν όλα μέλι-γάλα. Ακόμα και για την Παρασκευή συμφωνήσαμε να βρεθούμε και να μείνουμε όλοι νύχτα αγκαλιασμένοι στο single κρεβάτι σου. Φοβάμαι μη μου φύγεις. Μην μείνω πάλι μόνος τα βράδια.
Δεν δαγκώνω. Το εννοώ. Μπορεί να σε τρόμαξα λέγοντας σου ότι θέλω κάτι μονιμότερο στη ζωή μου. Μάλλον δεν είσαι έτοιμος. Θεέ μου τι παραλήρημα που περνάω. Τα χω παίξει. I am nuts, once again.

God make it last...

Flying away

Έχω αφεθεί στη σιωπή και τη μοναξιά μου. Τελικά κάποια πράγματα δεν τα αποβάλλουμε ακόμα κι αν έχουμε ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου, και η ξεριζωμένη ζωή μας προσπαθεί να βρει ένα νέο πατημα, νέο εύφορο χώμα για να καρπίσει πάλι.
Είναι στιγμές που κάποιοι άνθρωποι μας κάνουμε ευτυχισμένους, μα τόσο ευτυχισμένους. Που τους γνωρίζουμε πριν μεθύσουμε, τους αγαπάμε ενώ είμαστε μεθυσμένοι και όταν ξυπνάμε το πρωί με hang over χαιρόμαστε που το περάσαμε μαζί τους. Ίσως υπερβολή, ίσως και όχι. Ποιός ξέρει. Κανείς.
Υπάρχουν και οι άτιμες οι συμπτώσεις. Αυτή η χημεία επίσης. Ίσως να ήμουν καλύτερος στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους αν διάβαζα χημεία όταν έπρεπε. Ακετιλίνες, Νουκλεόνια και ότι αλληα χημική χαζομάρα θυμάμαι από το Λύκειο την αραδιάζω.
Ακούσαμε μαζί το Kiss me στο πάρτυ του Richard, το πρωινό όταν έβαλα το ράδιο να παίζει. Όταν με σφιχταγγάλιασες το πρωί που ξυπνήσαμε μαζί. Φοβόμουν μην μου πεις πως φύγεις. Τον έχω τον φόβο γενικά. Ότι αγαπώ το αφήνω ή με αφήνει. Και είναι μια κολώνια που κρατάει χρόνια.

Ότι κι αν γίνει πλέον ωρίμασα πιο πολύ πια.

Φιλιά όπου κι αν είσαι

Make my sweetheart your own fairy tale...

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι, γιατί χανόμαστε

Και ποιός θα μου το λεγε πως θα περνούσα κάποια στιγμή στο περιθώριο του νόμου. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Εγώ θα γινόμουν παράνομος και άμεσα deported χωρίς παραπάνω διαδικασίες. Αλλά έτσι είναι αυτά. Η ζωή είναι γεμάτη ρίσκα. Αλλά μικρά, άλλα μεγάλα. Μεγάλα ρίσκα = μεγάλα οφέλη ή μεγάλες απώλειες. Εξαρτάται που θες να πας. Και πόσο ψηλά. Εγώ είμαι της φιλοσοφίας ή όλα ή τίποτα. Δεν έχω να χάσω τίποτα. Απλώς προχωράω.

Ίσως από τη φύση μου κιόλας μου αρέσουν τα δύσκολα. Τι να πω... Με εμένα ποτέ κανείς δεν ξέρει.

Εις το επανειδείν κυβερνοχώρε μου...